این «حاجی» یک فرمانده بود

از خانه خدا که آمده بود، هنوز تحت تاثیر آنجا بود. می‌گفت: «دیگر آنجا را رها نمی‌کنم. آنجا غیرقابل توصیف است. سال های بعد هم می‌روم، حتی اگر شده به عنوان خدمه.» چیزی نگذشت که به دیدار خود خدا رفت، این بار به جای مکه، در فکه.