وقتی می‌دانیم زمان محدود است، چگونه باید زیست؟

رمان «کسی نظرکرده آسمان نیست» را می‌توان تاملی بر «زندگیِ قرضی» دانست؛ زیستنی که می‌دانیم موقتی است، اما شاید همین موقتی‌بودن به آن درخششی خاص می‌بخشد.