«عقیلا! دختر رودابه ایران حلالم کن»

شاعر گیلانی، در سوگ شهیده افسانه عقیلا با سرودن شعری جان‌سوز، برای پاسدار زابلستان شروه می‌خواند و عقیلا را «دختر رودابه ایران» می‌نامد؛ بانویی که روایت ایثار و شهادتش، مرثیه‌ای از جنس داغ و دلدادگی در حافظه ایران به یادگار گذاشت.