بر سر دوراهی...

سال‌ها بود که نوید و ژیلا و زینب منتظر رسیدن خبری از بابا محمد بودند. سر مزار هر شهید گمنامی که می رفتند به پهنای صورت به یاد بابا محمدشان اشک می‌ریختند، دوست داشتند مثل همه آدم‌های دیگر حداقل اگر از نعمت پدر محرومند، مزار پدرشان را داشتند تا هر وقت دلشان گرفت یا خواستند تصمیم مهمی در زندگی خود بگیرند، به دیدار بابا بروند و با او حرف بزنند و آرام شوند.