تیشه بر ریشه‌ها...

ساباط «کسمایی» را خیلی پیش از آنکه خبر تخریبش منتشر شود، در آخرین پیچ‌ یکی از کوچه‌های «عبید زاکانی» قزوین پیدا کرده بودم. از ابتدای کوچه هیچ نشانی نبود که بدانم قرار است به چنین بهشتی پا بگذارم. کوچه انگار خودش مرا از پس هیاهو و ترافیکِ خیابان‌ها خواند. به دنبال معدود دیوارهای آجری و کاه‌گلی بین ساختمان‌های نوساز شده و نماهای سختِ سنگی رفته بودم و در پیچ آخر به هوای برگ‌های قرمز پاییزیِ آویزان زیر پنجره‌ی چوبیِ بالاخانه‌ی منزل «کسمایی» به ساباط رسیده بودم.