رقص دست‌ها؛ جایی که سکوت، به زبان اشاره حرف می‌زند

اینجا خبری از صدای معمول در کلاس‌های درس نیست؛ اینجا «شنیدن» تعریف متفاوتی دارد؛ اینجا دست‌ها صحبت‌ می‌کنند و چشم‌ها دنبال اشاره‌ها می‌گردند؛ اینجا مدرسه‌ کودکانی است که دنیا را پیش از آنکه با صدا بشنوند، با نگاه و زبان اشاره تجربه می‌کنند.