حسینیه‌ای برای شنیدن از لب‌ها و دست‌ها

حسینیه‌ای هست، جمعیتی هست و صدایی نیست، همه نگاه‌ها به گوشه‌ای دوخته شده که یکی با لب‌هایش و با دست‌هایش بی‌صدا از کربلا و حسین و صحابه نور روایت می‌کند، اینجا تویی و دنیایی از حس غریبی که دوست داشتن را تلاوت می‌کند.