داستان‌نویسی در اصفهان حال خوبی ندارد

هر بار دلم می‌گرفت ترانه‌ای که در وصف شهرم سروده بودم را زمزمه می‌کردم یا می‌رفتم سر خاک چیا! من نه شاعر بودم و نه چیزی از شاعری می‌دانستم. نوای لالایی که برای روژان و کاوان در بچگی‌شان زمزمه کرده بودم را در کلماتی ریختم که شرح‌حال امروز من بود.