درختی که باید هوایش را داشته باشیم

محمدرضا ذوالعلی با تشبیه ادبیات ایران به یک درخت، می‌گوید: به درختی که کاشته شده نه تنها آب نمی‌دهند، پایش نمک می‌ریزند، به تنه‌اش تبر می‌زنند و هرکسی که می‌آید می‌خواهد چوبی بتراشد و با آن چای دم کند. شاید بتوان گفت باید به این درخت بیشتر رسید و بیشتر هوایش را داشت.