خاطرات منوچهر والی‌زاده از دوبله «لوک خوش‌شانس»/ طبیعی گریه کن!

صدایش گویی برق خاصی داشت؛ همیشه پرانرژی و بشاش. از معدود بزرگان عرصه دوبله بود که حتی یک بار هم نشد تلفنش را بی‌جواب بگذارد. در هر شرایطی به پرسش‌های خبرنگاران با مهربانی پاسخ می‌داد. نمونه‌اش همین چند ماه قبل و در شب یلدا. با اینکه شرایط بیماری صحبت کردن را برایش دشوار کرده بود اما باز هم پاسخگویمان بود و فروتنانه متشکر از اینکه احوالپرسش هستیم. در پایان هم برای مردم عزیز ایران آرزوی سلامت کرد و از همه خواست که دعاگویش باشند.